بنا به گزارش سایت سینمای ما امیر قادری منتقد معروف و نامی سینما از حجت الاسلام کروبی کاندیدای دوره دهم ریاست جمهوری اعلام حمایت کرد ...

نوشته های امیر قادری را به نقل از سایت سینمای ما در زیر بخوانید :

1- تا به حال همیشه سعی کرده‌ام هیچ جور مطلب سیاسی ننویسم. ربطی به من نداشته و بلد هم نیستم. این بار و در انتخابات پیش رو اما، خوشحال‌ام نامزدی پیدا شده، که می‌شود جدا از بازی‌های سیاسی، درباره کارهایی که انجام داده نوشت. درباره اتفاق‌هایی که افتاده و نه این که مثلا، برای تایید و اثبات حرف‌ام مجبور باشم به باقی نامزدها بند کنم. که تخریب آن‌ها، تایید این یکی باشد. دلیل دیگرش هم فضای درجه یکی است که در انتخابات ریاست جمهوری امسال ایجاد شده. طیف‌های فکری مختلف در این انتخابات نماینده دارند و فضای باز و گرمی فراهم شده که آدم در امنیت کامل حرف‌اش را بزند. که موضع‌اش را اعلام کند. پس مطابق معمول، ضمن احترام به کلیه نامزدهای این دوره ریاست جمهوری...


2- چهار سال پیش شیخ مهدی کروبی در انتخابات شرکت کرد و رای نیاورد. دلیل‌اش هر چه بود، این که طبق ادعای خودش خواب‌اش برد یا این که واقعا مردم ایران کمتر از باقی نامزدها به‌اش رای دادند، حداقل‌اش این که من طرفدارش نبودم. گزینه مورد علاقه من نبود. نکته اما این جاست که حالا یک تجربه چهار ساله از کار حرفه‌ای سیاستمداری دارم که بعد از خارج شدن از بازی قدرت، کنار نکشید. مسیری طی کرد که تا به حال کمتر سابقه‌اش را داشته‌ایم. یک حزب تاسیس کرد و روزنامه زد و کوشید لوگوی «اعتماد ملی» را جا بیندازد. حزبی که در این مدت در حد و اندازه‌های خودش موضع‌گیری کرد و نامزد و نماینده معرفی کرد تا چهار سال بگذرد و بار دیگر انتخابات فرا برسد و ما بتوانیم بر اساس این عملکرد و موضع‌گیری‌های چهار ساله، درباره نامزدی که معرفی کرده، یعنی مهدی کروبی تصمیم بگیریم. در این مدت نشنیدم که شیخ، درباره بیزاری‌اش از قدرت چیزی بگوید. یک سیاستمدار حرفه‌ای بود، پس از بازی خارج نشد و به ما هم اجازه داد تا در چارچوب این بازی درباره‌اش قضاوت کنیم و تصمیم بگیریم. پس در دنیای مدرن فرق می‌کند با نامزدهایی که یا بر خلاف میل‌شان مجبور می‌شوند، یا مشکلات ایجاب می‌کند، و خلاصه این که دیگر چاره‌ای ندارند جز این که وارد بازی قدرت شوند. نمی‌دانم در تاریخ بشر همیشه این طوری بوده یا اقتضای امروز ماست، اما به هر حال فکر می‌کنم امروزه کلمه «حرفه‌ای» برای هر مردی در هر جایگاهی، یک ویژگی جدی و برازنده است. چه صنعت‌گر، چه هنرمند و چه سیاست‌مدار. دوره این که هنرمندی یا سیاستمداری به آماتور بودن خودش افتخار کند، دیگر گذشته است. پس ترجیح می‌دهم کسی را که شعار تبلیغاتی‌اش این روزها بر در و دیوار شهر، شیخ مقتدر و آزاد اندیش است، و نه مثلا سر دادن شعرهای لطیفی که معمولا این جور مواقع نامزدهای ما برای جذب سلیقه مردم سر می‌دهند.


3- در چنین فضایی است که وقتی مهدی کروبی در آغاز نطق مطبوعاتی‌اش اعلام می‌کند: «من قدرت را می‌شناسم پس...» همه برنامه‌ها و ادعاهایش معنای دیگری پیدا می‌کند. این جوری می‌دانیم وقتی از «آزادی» و «قانون» حرف می‌زند، منظورش چیست. و این که صرف شعار دادن درباره گستردن و بازآفریدن این مفاهیم در شرایطی که این جمله کلیدی «شناخت و درک و پذیرش حد و حدود قدرت» را نشناسیم و نگوییم، اغلب و معمولا باد هواست. در موقعیتی هستیم که عوض سر دادن شعارهای مختلف و دنبال این بیرق و آن پرچم راه افتادن، باید کشورمان را بسازیم. که یک ساختار سیاسی حرفه‌ای در چارچوب قانون اساسی بسازیم و ایجاد کنیم. رفتن و برگشتن و شعار آزادی و قانون بی‌پشتوانه سر دادن چیزی را حل نمی‌کند. تجربه‌اش را داریم. کجا بود که خواندم آزادی و قانون‌گرایی بی پشتوانه و ساختار و در حد حرف و شعار، عموما به چیزی ضد خودش تبدیل می‌شود.


4- این است که در انتخابات ریاست جمهوری امسال، ترجیح می‌دهم به سیاستمدار حرفه‌ای پاسخ‌گو رای دهم. پاسخ‌گوست، چون از ابتدا بازی را در همین مقام با ما شروع کرده است. حرفه‌اش را اعلام کرده و رای‌اش را خواسته است. منتی در کار نیست و عمل ظاهرا نیکی که هر وقت پشیمان و خسته شد، سراغ زندگی خودش برود. چنین رئیس جمهوری در گرداب «کیش شخصیت» گرفتار نخواهد شد. مهدی کروبی در برابر دوربین‌های تلویزیونی می‌نشیند و در پاسخ بعضی سوال‌ها، ابایی ندارد که بگوید کارشناس‌هایش باید حاضر شوند و پاسخ دهند. کار او سیاست‌ورزی است و کارشناس فرهنگی واقتصادی‌اش باید حاضر باشند تا درباره حوزه و تخصص خودشان حرف بزنند. این طوری به خصوص فایده‌اش این است که با خودمان روراست‌تر می‌شویم. که فاصله میان آن چه می‌خواهیم و آن چه عرضه می‌کنیم کمتر می‌شود. مهدی کروبی می‌خواهد از این طریق کارآمدی نظام‌ای را که حرفه‌اش را در چارچوب آن ادامه می‌دهد ثابت کند، و این همان سیاستمداری است که به او اعتماد می‌کنم. حوزه‌های تاریک در این شرایط کمتر و کمتر می‌شوند.


5- و طبعا چنین نامزدی نیاز ندارد که مبارزات انتخاباتی‌اش را بر پایه تخریب طرف مقابل و بر اساس «نه»‌های بی‌شمار بنا کند. چون حواس‌اش به ساختن است و تولید. به پاسخ‌های اخیرش (پاسخ اخیر حزب و گروه کروبی و نه شخص خودش) به سوال‌های خانه سینما نگاه می‌کنم که چطور می‌خواهد محصولات هنری را به دل بازار آزاد ببرد و در فضای رقابتی معنا کند. این طوری دیگر کمتر کسی می‌تواند با تیترهای موجود در صفحه اول فیلمنامه‌اش بودجه بگیرد. این فضایی است که (باز برگردیم به حرف اول‌مان) حرفه‌ای‌ها در آن دوام می‌آورند. پس توجه به سینما اصل می‌شود و اتفاقا این همان سیستمی است که توان تولید محصولاتی خلاف جریان اصلی را بیش از هر سیستم دیگری دارد. چنین ساختار حرفه‌ای و مبتنی بر خواست تماشاگری باید بر پا باشد که در دل آن، هنرمندهای خلاف جریان و ناآرام، بتوانند فیلم‌های خاص و مستقل‌شان را بسازند. چوب زیر بغلی در کار نیست. اما یک جاده صاف و شوق برانگیز داریم که هر کس پا داشته باشد، می‌تواند بدود و استعدادش را نشان دهد.


6- پس هیچ تعجبی ندارد که در یکی از صفحات یکی از سایت‌های مرتبط با مهدی کروبی و غلامحسین کرباسچی می‌خوانیم: «بدین وسیله از کلیه هموطنان عزیز که در چند ساعت اخیر نتوانسته اند به پایگاه ستاد مجازی مهدی کروبی دسترسی پیدا کنند پوزش می طلبیم. نه خرابکاری رقیبان بوده و نه دشمنی فرضی کارشکنی کرده، بلکه کاستی از ما و ندانمکاری تیمِ پشتیبانی بوده. سعی می کنیم این مشکل دیگر تکرار نشود. از حوصله شما سپاسگزاریم.»


7- با همه این‌ها اما حواس‌تان هست که داریم درباره سیاستمدار مورد علاقه‌مان حرف می‌زنیم. نه هنرمند و فیلمساز محبوب‌مان. هنرمند یک چیز است و سیاستمدار چیز دیگری. پس وقتی می‌بینم صداقت و شفافیت نگاه مجید مجیدی، بعد از پرنده‌‌های «آواز گنجشک‌ها» و بچه‌های فیلم مربوط به المپیک پکن، میرحسین موسوی را نشانه رفته، حساسیت هنرمندانه و راستی نگاه‌اش را درک می‌کنم. من اما گفتم به دنبال سیاستمداری هستم که ساختار قدرت‌اش را بشناسد و به این فهم افتخار کند، با درک قاعده بازی به کارش ادامه دهد، مسیرش برای رسیدن به قدرت (که هیچ هم پنهان‌اش نمی‌کند) تاسیس حزب و چاپ روزنامه باشد، بدش نیاید اگر بدانند و بفهمند که به دنبال قدرت است و بعد بکوشد این قدرت را گام به گام از دولت‌اش بگیرد و به مردم‌اش منتقل کند. که شهروند قوی، دولت قوی می‌سازد و برعکس؛ اگر درک‌مان از قدرت این گونه باشد.


8- با احترام به باقی برنامه‌ها و نامزدها، به مهدی کروبی رای می‌دهم، و معاون‌ اول‌اش و حزب‌اش و گروه متخصصان و برنامه‌ریزهایش.